Sınıf Rehberlik Faaliyet Raporunu Kim Hazırlar?
Kayseri’nin o soğuk kış akşamlarından biriydi. Dışarıda kar yağarken, sınıfımda ise karışık duygular içinde kayboluyordum. Hızla yaklaşan okul yıl sonu rehberlik faaliyetleri raporu hakkında düşüncelere dalmıştım. Sınıf rehber öğretmenim, o sabah “Bu yılın raporunu kim hazırlar?” diye sormuştu. O an, birden her şeyin üzerine bir karabulut gibi çöktüğünü hissettim.
İçimdeki O Hissiyat
Birçok kişi için basit bir soru gibi görünebilir ama benim için, özellikle o an, çok büyük bir anlam taşıyordu. Kimse benim ne kadar içinden çıkılmaz bir duruma düştüğümü göremezdi. Hani bazen hayatın küçük detayları seni her şeyin önüne koyar ya, işte bu da öyle bir andı. Sınıf rehberlik faaliyet raporu, bana göre öyle sıradan bir şey değildi. Hatta belki de hayatımda önemli bir dönüm noktasıydı. Ama nasıl ifade edeceğimi, nasıl yazacağımı, kime güveneceğimi bilmiyordum.
Okulda bir öğrenci olarak, bu tür raporların “hizmetkar”ı gibi hissediyordum kendimi. Her şeyin üzerimize yıkıldığı anlardan biriydi. Bu, sadece rapor hazırlama meselesi değil, aynı zamanda sınıfla ve öğretmenlerle olan ilişkimde de bir sınavdı. Benimle ilgili pek çok şey sorgulanabilir: “Sınıfın en sessiz öğrencisi misin, yoksa herkesin sevimli arkadaşı mı?” O an birden kendimi değersiz hissediyor, başkalarına anlatmaya korktuğum duygularımın yavaşça kabardığını fark ediyordum.
Bir Yandan Kaygı, Bir Yandan Umut
Kimse söyleyemezdi ama her şeyin benimle başladığını düşündüm. Çünkü öğretmenimiz de o sabah biraz da karamsar bir şekilde “Bu raporu kim hazırlar?” dediğinde, tam olarak ne demek istediğini anlamıştım. Sınıfın tüm üyeleri aynı şekilde cevap verecekti: “Bunu kimse istemez, değil mi?” Ama ben, o an, daha fazla geri duramazdım. Herkes susmuştu. İçimden bir şeyler çağrıyordu. “Hayır, bu işi ben yapmalıyım!”
Ve o anda içimde bir kıvılcım yandı. Çünkü sınıf rehberlik faaliyet raporu, sadece bir rapor değil, aynı zamanda sınıfımızın yılına dair duyguların bir araya gelmesiydi. Öğrencilerin sevinçleri, hüzünleri, kısacası herkesin yılı bir arada yaşadığı o özel dönemin kaydını tutmalıydım. İşte bu düşünce beni ateşle sarmıştı. Bir yandan bu kadar sorumluluk almak beni korkutuyordu ama diğer yandan bu fırsatı değerlendirmek istiyordum. Sınıfın gerçek yüzünü, o raporun içinde herkesin bilmesi gereken bir şekilde anlatmalıydım.
Birbirimize Bağlandığımız O An
Bir kaç gün sonra, arkadaşlarımın yanına oturup raporun başlıklarını tartışırken, bir an için durdum. Hepsi sadece raporun ciddiyetini konuşuyordu, ama benim gözümde, o rapor sınıfın bütününü anlatan bir hikaye olmalıydı. Birbirimizi nasıl anlamıştık, nasıl sorunlar yaşamıştık, hangi gülüşler ve gözyaşları birikti o yıl boyunca? Bu rapor, aslında bizim küçük ama kıymetli hikayemizin özeti olmalıydı.
O an fark ettim ki, sınıf rehberlik faaliyet raporu aslında sadece bir kağıt parçası değildi. Aynı zamanda sınıfın birbirini nasıl anladığının, desteklediğinin ve büyüdüğünün bir kaydına dönüşecekti. Fakat kimse bana, bu sorumluluğun altına girmemi istemedi. Herkesin gözleri üzerine kayıyordu, kimse sesini çıkaramıyordu. Kısa bir sessizlik ardından, en yakın arkadaşım Melis, “Sen yaz, tamam mı? Çünkü sen her zaman doğruyu söyleyen birisin,” dedi. Bu cümle, içimde bir şeyleri yerine oturtmuştu. Melis’in söyledikleri, belki de o an ihtiyacım olan şeydi: İleriye gitmek için doğru adımı atmalıydım.
Hayal Kırıklığı ve Heyecan Bir Arada
Ve işte o gün raporu yazmaya başladım. O kadar karmaşık duygular içindeydim ki… Bazı anlar o kadar zorlayıcıydı ki gözlerim bulanıyordu. Ama bir yandan, raporu yazarken sınıfımın geçirdiği yılı hatırlamak, o anların değerini fark etmek beni yeniden motive ediyordu. Her bir cümlede sınıfın hikayesini, yaşadığımız inişli çıkışlı günleri dile getirmeye çalışıyordum. Gözlerimden yaşlar süzüldü bir ara, ama yazmaya devam ettim. Çünkü bu rapor sadece bir öğretmen için değil, bizler için de bir hatıra olacaktı.
Sonunda raporu bitirdiğimde, o karmaşık duyguların yerini büyük bir rahatlama almıştı. Gerçekten de içimde biriken her şeyi dışa vurmak, beni çok hafifletti. Sınıf rehberlik faaliyet raporu, öğretmenin değil, benim için önemli bir dönemeçti. Çünkü bu rapor sadece bir görev değil, içsel bir yolculuktu.
Sonuç: Bir Adım Daha İleriye
Sınıf rehberlik faaliyet raporunu kim hazırlar? Bazen, bu soruya verilen yanıt, aslında kim olduğumuz ve nasıl hissettiğimizle de alakalıdır. Bir sorumluluk, bir yüke dönüşebilir ya da bir fırsat halini alabilir. Benim için o rapor, bir yolculuk, bir adım daha ileriye gitme fırsatıydı. Ve sonuçta, sadece sınıfımı değil, kendimi de keşfetmiş oldum.